Η εκπομπή «Στην υγειά μας ρε παιδιά» μετράει χρόνια και χρόνια προβολής και όπως είναι λογικό, πολλοί (κι εγώ μες τους πολλούς) ήμασταν μικροί και τώρα είμαστε ενήλικες. Ποτέ μα ποτέ δεν έτυχε να κάτσω σπίτι Σάββατο βράδυ όχι για να δω την εκπομπή αυτή αλλά και γενικά δεν έτυχε ποτέ να κάτσω σπίτι Σάββατο βράδυ. Όταν άκουγα κάποιους να μου λένε πως έμειναν μέσα για να δουν Σπύρο Παπαδόπουλο γελούσα, κορόιδευα, έλεγα δεν γίνεται να το ακούω αυτό και ότι υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν αυτό και να που ο καιρός αλλάζει, ρόδα είναι και γυρίζει, αυτά που κορόιδευες και όλες αυτές οι παροιμίες ήρθαν και με καταπλάκωσαν. Έφτασε η μέρα που βλέπω «Στην υγειά μας», είμαι μέσα (ευτυχώς όχι μόνη μου), ακούω τα τραγούδια, σιγοτραγουδώ παράφωνα και το πιο περίεργο είναι ότι μ΄αρέσει κιόλας. Μέσα στα μεγάλα της ζωής λοιπόν ένα ακόμη μικρό και ασήμαντο γεγονός απόψε με έκανε για άλλη μια φορά να έρθω μπροστά στην τεράστια φράση «ποτέ μη λες ποτέ». Δεν υπάρχει ποτέ, δεν υπάρχει για πάντα.
Άντε και καλή μας διασκέδαση!
