Υπάρχουν στιγμές που η δημοσιογραφία οφείλει να κάνει ένα βήμα πίσω. Όχι επειδή δεν υπάρχει είδηση, όχι επειδή δεν υπάρχει ενδιαφέρον, αλλά επειδή απέναντί της βρίσκεται ένας άνθρωπος που πονάει. Και ο πόνος δεν είναι τηλεοπτικό προϊόν.
Η Μαρία Μαζωνάκη περνά μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια του αδελφού της, να μαζέψει προσωπικά του αντικείμενα, να κρατήσει ζωντανές τις αναμνήσεις και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο βαριά είναι για εκείνη.
Κι όμως, ακόμη και αυτές οι πιο προσωπικές στιγμές μετατρέπονται σε τηλεοπτικό περιεχόμενο. Το κομποσκοίνι του Γιώργου, τα αντικείμενά του, η επιθυμία της να κρατήσει το σπίτι στη Βούλα, η οικονομική αδυναμία να το κάνει. Όλα γίνονται πληροφορία, εικόνα, απόσπασμα και θέμα συζήτησης.
Αναρωτιέμαι, όμως, πού ακριβώς βρίσκεται το όριο;
Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει για την κοινωνία το τι θα απογίνουν τα προσωπικά αντικείμενα ενός ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή; Και κυρίως, πόσο απαραίτητο είναι να παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση την ψυχική εξάντληση ενός ανθρώπου που δηλώνει ξεκάθαρα ότι έχει αδειάσει;
Η Μαρία δεν οφείλει σε κανέναν να εξηγεί καθημερινά πώς αισθάνεται, τι θα κάνει με το σπίτι, τι σκέφτεται για τα αποτελέσματα της έρευνας ή ποια θα είναι τα επόμενα βήματά της. Δεν χρειάζεται να δίνει διαρκώς συνεντεύξεις για να αποδεικνύει ότι πενθεί. Δεν χρειάζεται να εκθέτει τη θλίψη της για να γίνει πιστευτή.
Η ενημέρωση είναι απαραίτητη. Η δημοσιογραφική έρευνα επίσης. Αλλά υπάρχει τεράστια απόσταση ανάμεσα στην ενημέρωση και στην εισβολή στην προσωπική ζωή ενός ανθρώπου.
Κάποιες φορές, η μεγαλύτερη ένδειξη σεβασμού δεν είναι μια ακόμη ερώτηση, μια ακόμη ζωντανή σύνδεση ή ένα ακόμη συγκινητικό απόσπασμα. Είναι η σιωπή.
Αφήστε τη Μαρία να πενθήσει. Αφήστε την να μαζέψει τα πράγματα του αδελφού της, να κλάψει, να θυμηθεί, να αποφασίσει και να σταθεί ξανά στα πόδια της με τον δικό της χρόνο.
Δεν είναι όλα για δημόσια κατανάλωση. Και σίγουρα ο ανθρώπινος πόνος δεν χρειάζεται τηλεοπτικό πλάνο για να αποκτήσει αξία.









