Με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία της σειράς «Μπαμπά σ’ αγαπώ», ο Αναστάσης Ροϊλός παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στον Γιώργο Σκρομπόλα και στο zappit.
Με ειλικρίνεια και χιούμορ, ο ο ταλαντούχος ηθοποιός μιλάει για την τέχνη, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα όρια, τις τοξικές συμπεριφορές στον χώρο, αλλά και για το πώς βλέπει σήμερα τον εαυτό του, μακριά από ταμπέλες και εύκολους χαρακτηρισμούς.
«Σίγουρα παίζει ρόλο η εμφάνιση. Πολλές φορές περισσότερο από όσο χρειάζεται. Ή από όσο πρέπει, από όσο θα έπρεπε. Είναι το ζήτημα της αξίας. Της συνέχειας, της διάρκειας αν θέλεις. Τι διέπει την καριέρα σου; Δηλαδή, αν κάποιος δει τη δουλειά της τάδε ή του τάδε ηθοποιού όταν είναι στα 40, στα 50, στα 60… τι θα έχει να δει πίσω; Ότι ήταν πάντα ένας πολύ όμορφος ηθοποιός; Αυτό είναι που ορίζει την αξία;» ανέφερε ο ηθοποιός.
«Θα δεχτώ ότι ο χώρος έχει τα καλά του και τα κακά του, ότι είμαστε ένα οικοσύστημα που υπάρχουν θέσεις εργασίας, υπάρχουν επαγγέλματα που θα πρέπει να σχολιάσουν, να ασχοληθούν με την επικαιρότητα, με τη ζωή κλπ. Το καταλαβαίνω. Απλώς νομίζω ότι μπορώ να διατηρώ το δικαίωμά μου, το ανθρώπινο, κάποια πράγματα να μην τα γουστάρω. Ειδικά από τη στιγμή που σαν άνθρωπος -απ’ όσο λίγο με ξέρεις ελπίζω να το έχεις καταλάβει- ότι είμαι πολύ easy-going και μ’ αρέσει να μιλάω, μ’ αρέσει να συνεννοούμαστε. Μπορούμε να μιλήσουμε και να βρούμε κάτι άλλο να πούμε, κάτι πολύ ενδιαφέρον. Πολύ πιο ενδιαφέρον σε σχέση με τη δική μου αισθητική» απάντησε ο Αναστάσης Ροϊλός.
Όταν τελειώνει το κομμάτι αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας, πατάς ένα διακόπτη κι έχεις φτιάξει την προσωπική σου ζωή, τους ανθρώπους σου, την οικογένειά σου; Αυτό όλο είναι ένας λόγος που θες να το κρατάς προστατευμένο για σένα; Δηλαδή, διαχωρίζεις πλήρως τη δημόσια εικόνα σου από την ιδιωτική σου ζωή;
Ναι. Νομίζω ότι έτσι πρέπει. Γιατί έτσι ξαναβρίσκεις και τα πατήματά σου, και δεν ξεχνιέσαι.
Άρα δεν αφήνεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί έντονα από τον «Αναστάση» που ξέρουμε εμείς…
Όχι, θα χάσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Δηλαδή θα πάψεις να είσαι άνθρωπος, θα νομίζεις ότι είσαι κάτι άλλο. Όταν βλέπω ύφος και τέτοια, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
Παίζεις σε μία σειρά που έχουμε μπαμπάδες. Εσύ έχεις σκεφτεί το θέμα «πατέρας»;
Δεν το ‘χω σκεφτεί. Ναι. Πολύ ειλικρινά στο λέω, δηλαδή το σκέφτομαι και αυτή τη στιγμή που μου το λες. Αλλά να σου πω και κάτι; Όταν δουλεύεις τέτοια ωράρια, μπορείς να το σκεφτείς; Μπορείς να βάλεις τον εαυτό σου να φανταστείς την καθημερινότητά σου και με ένα παιδί; Καλό είναι άμα ξέρεις… φυσικά πολλές φορές δεν σε ρωτάνε αυτά, έρχονται. Αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ.
Έχεις όνειρα που δεν τα ‘χεις καταφέρει ακόμα; Να τα κάνεις πραγματικότητα;
Κάπως ένιωθα πάντα ότι για τον εαυτό μου θέλω να είμαι προσγειωμένος και όλα αυτά. Οπότε μπορεί να μην τόλμησα κιόλας να κάνω πολύ… ψηλά να τα πούμε; Ψηλά να τα πούμε; Μακρινά να τα πούμε; Όνειρα. Δηλαδή πάντα βάζω στόχους, που έστω και μακριά, τους βλέπω.
