Ο Θοδωρής Κατσαφάδος συνάντησε τον Κώστα Τσουρό στο πλατό της εκπομπής «Ακόμα δεν είδες τίποτα» το μεσημέρι της Κυριακής στο Μεγάλο Κανάλι. Μεταξύ άλλων, δε, ο έμπειρος πρωταγωνιστής μίλησε από καρδιάς για το σοκ που υπέστη όταν ενημερώθηκε πως δεν θα συνεχίσει στην παράσταση που συμμετέχει αυτή τη χρονιά. Πιο συγκεκριμένα, ο Θοδωρής Κατσαφάδος σημείωσε χαρακτηριστικά πως «όσον αφορά τα θεατρικά μου πλάνα, θα παίζω μέχρι την Κυριακή των Βαϊων στον «Μάρτυρα κατηγορίας» και τελειώνω. Μετά συζητάω για να δούμε τι θα γίνει. Δεν θα είμαι στην επανάληψη αυτής της δουλειάς, τον χειμώνα. Ήταν μια άτυχη στιγμή στα επαγγελματικά μου τα θεατρικά, εύχομαι να μην μου ξανασυμβεί. Δεν μου έχει ξανασυμβεί και ομολογώ πως με έχει στεναχωρήσει πάρα πολύ αυτή η έκβαση των πραγμάτων. Τι να κάνουμε, όμως, συμβαίνουν και αυτά».

«Να σας πω κάτι για να το ξεκαθαρίσουμε. Όταν γίνεται επανάληψη μιας παράστασης για την επόμενη χρονιά, έχουν απόλυτο δικαίωμα οι συντελεστές, ο παραγωγός και ο σκηνοθέτης, να συνεχίσει και με άλλη διανομή. Σε έναν ρόλο, σε δύο ρόλους ή σε τρεις ρόλους και χωρίς να πουν και τον λόγο. Έχουν απόλυτο δικαίωμα. Οι υποχρεώσεις των συμβαλλομένων είναι μέχρι την Κυριακή των Βαϊων. Από εκεί και πέρα «θέλουμε να συνεχίσουμε αλλά δεν θα αλλάξουμε αυτό και αυτό στους ρόλους». Εμένα μου έχει συμβεί αυτό πριν από πολλά χρόνια, 40 και χρόνια, όταν ο Κατράκης ξεκίνησε να ανεβάσει το Da έπαιζε τον ρόλο τους πρώτους μήνες ο Μίμης Χρυσομάλλης και μετά ήθελε να φύγει, να πάει να παίξει στον Κούρκουλο, έτσι βρέθηκα εγώ για δυόμιση χρόνια να παίζω με τον Κατράκη στο Da».

«Αυτά συμβαίνουν. Εκείνο που έγινε ανάποδα, ας το πούμε λάθος, εδώ στην περίπτωση μου είναι ότι θα έπρεπε οι συντελεστές να καθίσουν πρώτα να σκεφτούν αν θέλουν να συνεχίσουν με την ίδια διανομή και μετά να μας ανακοινωθεί. Εδώ όμως δεν έγινε αυτό. Εδώ την περίοδο των εορτών μας συγκέντρωσαν και μας είπαν, σε όλο τον θίασο, ότι πάμε καλά και θα συνεχίσουμε και του χρόνου όλοι μαζί. Είμαστε χαρούμενοι και Ιανουάριο – Φεβρουάριο πορευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε και του χρόνου μαζί και μάλιστα συζητούσαμε για την αλλαγή χώρου. Χάρηκα τόσο πολύ που σαφώς ακύρωσα κάποιες προτάσεις που είχα για του χρόνου, είπα «όχι θα παραμείνω εκεί» και έβγαινα σε συνεντεύξεις να λέω ότι θα είμαι του χρόνου εκεί. Ξαφνικά όμως, μέσα Φεβρουαρίου, μου ανακοινώνουν ότι «εσύ δεν θα συνεχίσεις να είσαι».

«Ο λόγος δεν εξηγήθηκε, ξεκάθαρα, ποτέ. Έτσι απλά. Αυτό με στεναχώρησε πάρα πολύ, ξαφνικά «δεν θα είσαι». Μάλιστα ο σκηνοθέτης μου πρότεινε να είμαι σε κάποιο άλλο θέατρο, με ένα άλλο έργο, μου έδωσε και το κείμενο. Τον ευχαρίστησα, του είπα πως θα ήθελα να παραμείνω εδώ και μου είπε πως «όχι, συναποφασίσαμε να μην είσαι». Ήταν κάτι πάρα πολύ στενάχωρο γιατί αγαπώ πάρα πολύ την παράσταση και τον ρόλο μου, μου άρεσε όλο αυτό που γινόταν και σταματάει. Συν ότι έχασα τη δουλειά μου γιατί αρνήθηκα τόσες δουλειές και δεν ξέρω τι θα γίνει τελικά».

«Το άλλο που είναι πολύ στενάχωρο, μα πάρα πολύ στενάχωρο, είναι ότι εγώ από τότε, για τρεις μήνες, παίζω σε μια παράσταση που ξέρω ότι δεν με θέλουν! Αυτό είναι πάρα πολύ δυσάρεστο, πάρα πολύ τοξικό και πάρα πολύ βασανιστικό για μένα. Δηλαδή πάω σε ένα θέατρο, ανεβαίνω σε μια σκηνή, που για μένα είναι χαρά να είμαι σε μια σκηνή, φεύγω από εκεί για να πάω στο σπίτι μου και ξέρω ότι δεν με θέλουν. Είμαι κάπου και παίζω και δεν με θέλουν. Το νιώθω, αφού μου έχουν πει πως δεν θέλουν να είμαι του χρόνου. Αυτό λοιπόν με στενοχωρεί, είναι δύσκολο και το ζω για πρώτη φορά» πρόσθεσε, εν συνεχεία, ο Θοδωρής Κατσαφάδος στη νέα τηλεοπτική του συνέντευξη στο MEGA.

Η Γλυκερία μίλησε στην εκπομπή, Πάμε Δανάη για την ζωή με τις εγγονές της, την πρόσφατη απώλεια της μητέρα της, τη φθορά στις μακρόχρονες σχέσεις, αλλά και για το μεγάλο λάθος που έκανε στη ζωή της. Τη Μεγάλη Δευτέρα και τη Μεγάλη Τρίτη 29 & 30 Απρίλιου, παρουσιάζει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο τη μουσική παράσταση «Ω γλυκύ μου έαρ».

«Τους εκκλησιαστικούς ύμνους τους γνωρίζω από παιδί, μεγάλωσα σε χωριό, όπου το Πάσχα ήταν όμορφο, γραφικό και παραδοσιακό. Από τότε τους τραγουδούσα. Αυτοί οι ύμνοι είναι μέσα στο DNA μου, ο πατέρας μου ήταν ερασιτέχνης ψάλτης, αλλά γνώριζε τη βυζαντινή μουσική και μου το μετέδωσε. Όταν ερμηνεύω το ”Ω γλυκύ μου έαρ” ο γιος μου είναι στο μυαλό μου, αλλά και τα παιδιά όλου του κόσμου, είναι ο σπαρακτικός θρήνος μιας γυναίκας που χάνει το γιο της».

Και συμπλήρωσε: «Στο ”Ω γλυκύ μου έαρ” έρχονται στο μυαλό μου εικόνες από πολέμους, από μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους πρόωρα, είναι συγκινητικό. Όταν χάνεις τη μητέρα σου είναι ένας ξεριζωμός, είναι ορφάνια, όσο μεγάλος να είναι ο γονιός σου που φεύγει, είναι σα να κόβονται οι ρίζες σου. Όταν χάνεις κάποιον υπάρχει η παρηγοριά ότι η ψυχή του ταξιδεύει, ότι είναι κάπου καλυτέρα, αλλά μας λείπει πάρα πολύ η φυσική του παρουσία. Εγώ μιλάω με τη μητέρα μου που έφυγε από τη ζωή και τη λέω τη λέξη ”μαμά”, έχω μια εσωτερική επικοινωνία με την ψυχούλα της και αυτό με παρηγοράει».

Για τον ρόλο της γιαγιάς λέει η ίδια: «Η μεγάλη μου εγγονή η Γλυκερία θα γίνει πέντε ετών και η μικρή που έχει το όνομα της άλλης γιαγιάς θα γίνει δυο ετών. Ο ρόλος της γιαγιάς είναι ο ομορφότερος όλων, τα παιδιά είναι εν δυνάμει άγγελοι, έχουν όλη την αθωότητα μέσα τους, εμείς τα μολύνουμε και γίνονται πιο πονηρά. Η μεγάλη μου εγγονή βλέπει φουστάνια και μου λέει ”γιαγιά, θα μου το δώσεις όταν μεγαλώσω;”. Της αρέσουν όλα όσα χρησιμοποιεί ένας καλλιτέχνης».

«Αν πάρεις κατά γράμμα όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θα έπρεπε να είσαι συνέχεια θυμωμένος, προσπαθώ να το ισορροπήσω με την ψήφο μου. Θέλω να είμαι ψύχραιμη και αισιόδοξη, ο άνθρωπος υπάρχει εδώ στη γη για να επιβιώσει, ότι θα νικήσει το δίκαιο, και ότι το φως θα νικήσει το σκοτάδι. Όσοι εργάζονται εναντίον των φωτεινών πράγματων, είναι καταδικασμένοι» δήλωσε.

Στην ερώτηση πώς αντιμετωπίζει την φθορά στις μακρόχρονες σχέσεις απάντησε: «Όπως συμβαίνει σε όλα τα ζευγάρια που περνούν πολλά χρόνιά μαζί, υπάρχει και φθορά, αλλά στο θέμα της εργασίας ο Στέλιος (Φωτιάδης) είναι απαιτητικός και καταπιεστικός. Ενώ επαγγελματικά είμαι πολύ συνεπής, δεν είμαι συνεπής με τον εαυτό μου, δεν διεκδικώ αυτά που πρέπει για τη Γλυκερία, αυτά που δικαιούται. Δεν έχω έλλειψη θάρρους, αλλά συγχωρώ τα πάντα, δείχνω καλοσύνη, δεν ξέρω αν είμαι μεγαλόψυχη, αλλά δεν θέλω να υποφέρουν οι άνθρωποι δίπλα μου. Όταν διαπίστωσα τη φθορά στη σχέση μου με το σύζυγό μου, δεν έκανα τίποτε, είναι ένας κύκλος που περνάει και κλείνει, ανθρώπινα είναι αυτά. Σε μια σχέση υπάρχουν καβγάδες και διαφορές, κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον».

Ενώ για τον εαυτό της ανέφερε: «Παλιά, όταν ήμουν πιο νέα, είχα μέσα μου το αίσθημα της εκδίκησης, ήθελα να ανταποδώσω το κακό, τώρα δεν το έχω ούτε αυτό, μου αρέσει να συγχωρώ. Θέλω πλέον να κατανοώ για ποιο λόγο ένας άνθρωπος μπορεί να φέρθηκε άσχημα εναντίον μου. Μπορώ να αναγνωρίσω αν κάποιος φέρθηκε άσχημα για να με προσπεράσει επαγγελματικά, δεν πειράζει. Τα χρήματα είναι αναγκαία για το βιοπορισμό μας, αλλά δεν είμαι υπέρ της συσσώρευσης του χρήματος, δεν είμαι άπληστη».