Σε μια πολύ προσωπική και συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε η Αγγελική Ηλιάδη, αποκαλύπτοντας για πρώτη φορά πτυχές της κακοποιητικής σχέσης που είχε στο παρελθόν.
Η τραγουδίστρια μίλησε ανοιχτά για όσα βίωσε με τον πρώην σύντροφό της, τον επιχειρηματία Μπάμπη Λαζαρίδη, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά τη δολοφονία του.
Η ίδια επέλεξε να μοιραστεί την εμπειρία της στο podcast «Unblock», σε συζήτηση με τη δημοσιογράφο Ελίνα Παπίλα.
Στη συνέντευξη, η οποία αναμένεται να «ανέβει» στο YouTube την Τετάρτη 18 Μαρτίου, η τραγουδίστρια αναφέρεται για πρώτη φορά δημόσια στις δύσκολες στιγμές που πέρασε στη συγκεκριμένη σχέση, αποκαλύπτοντας άγνωστες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες.
Γνωρίζεις τον Μπάμπη Λαζαρίδη. Αισθανόμουν ότι ήσουνα απόλυτα προστατευμένη…
Φαινόταν έτσι. Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει και να μην πω κάτι όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήτανε μικρό. Επειδή έχει μεγαλώσει τώρα και γνωρίζει πλέον πράγματα που έχω περάσει τότε, γι’ αυτό ίσως τώρα να μου είναι και λίγο πιο εύκολο να μοιραστώ πράγματα.
Ήτανε πέντε χρόνια πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά για μένα, κατά τα οποία είχα απομακρυνθεί από την οικογένειά μου. Στην αρχή από επιλογή, στη συνέχεια ήθελα να είμαι μαζί τους αλλά δεν μπορούσα. Υπήρχε μια απαγόρευση σε όλα. Υπήρξε πάρα πολύ πολύ άσχημη κακοποίηση, πολύ. Ξέρεις, ήμουνα ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουνε πώς γίνεται αυτό. Σιγά-σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Όταν λες κακοποίηση εννοείς ψυχολογική;
Και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά. Ο τρόπος με τον οποίο έφυγε αυτός ο άνθρωπος απ’ τη ζωή ήταν πάρα πολύ έτσι… σκληρός.
Δεν το σκεφτόμουν καν. Δηλαδή δεν σκεφτόμουν καν τι είχα βιώσει όλα αυτά τα χρόνια μπροστά σ’ αυτό που είχε πάθει αυτός ο άνθρωπος. Και μου φαινόταν πάρα πολύ άσχημο να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Βέβαια μετά, σιγά-σιγά, όταν συνήλθα, ξέρεις, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει και νοσοκομεία και πολλά.
Είχα δοκιμάσει πάρα πολλές φορές να φύγω, αλλά υπήρχαν απειλές, υπήρχαν διάφορα πράγματα. Δηλαδή είχα ένα μωρό στην αγκαλιά μου και ήταν πάρα πολύ δύσκολο να κάνω κάτι. Πάρα πολύ σκληρό για ένα κορίτσι 24 χρονών να το περνάει αυτό, και να μην ξέρει αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Πολλές φορές φοβόμουνα και για το παιδί που είχα στην κοιλιά μου»
«Έλεγα ότι καλά να πάθεις τώρα. Αφού εσύ επέλεξες να είσαι με αυτόν τον άνθρωπο, κάτσε και φάτο τώρα, όλο αυτό που συμβαίνει. Αφού εσύ το επέλεξες. Γιατί να σε βοηθήσει κάποιος; Για ποιο λόγο; Το σκεφτόμουνα και αυτό. Λάθος. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάνουν το εξής: Στην αρχή σε χτυπούν και μετά πέφτουν στα γόνατα και κλαίνε και ζητάνε συγγνώμη με λυγμούς και σου λένε δεν θα το ξανακάνω. Και εσύ πέφτεις στην παγίδα. Μπορεί να πέσεις στην παγίδα αρκετές φορές.
Μου συνέβη και εμένα αυτό αρκετές φορές, έπεσα στην παγίδα. Και πάντα έλεγα από μέσα μου και ήλπιζα ότι… να, μπορεί να μην ξαναγίνει, μπορεί να το μετάνιωσε. Όταν όμως ένας άντρας σηκώσει μία φορά χέρι σε μια γυναίκα, θα το κάνει για πάντα. Τέλος».
