Χαμογέλα και πάλι: Η Ρένια Λουιζίδου μίλησε για τη θεατρική της παρουσία με το Sexy Laundry, την επιτυχία που γνώρισαν οι σειρές στις οποίες πρωταγωνίστησε αλλά και τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο σύζυγός της τη δουλειά της…

Η αγαπημένη ηθοποιός που βλέπουμε να πρωταγωνιστεί φέτος στην κωμική σειρά «Φόνοι στο καμπαναριό» μίλησε για το πώς βιώνει ο σύζυγός της Θάνο Κωνσταντάκη τη δουλειά της. Συγκεκριμένα είπε:

«Στην αρχή του φαινόταν ένα τρελοκομείο από το ωράριο μέχρι το πώς είμαστε οι ηθοποιοί. Δεν μας έφερε ποτέ ρήξη το ότι είναι εκτός χώρου. Δεν ζω και εγώ μία celebrity ζωή. Νομίζω πως και να μην έκανα αυτή τη δουλειά, το ίδιο θα ήμασταν. Όταν παντρευτήκαμε με τον σύζυγό μου έπαιζα στο “Οι παντρεμένοι έχουν ψυχή”.

Είχα γυρίσματα στις μέρες του γάμου και είχα πείσει την παραγωγή να με βγάλει 1 εβδομάδα εκτός για τον μήνα του μέλιτος. Έπρεπε να κάνω μια σκηνή που ο Καφετζόπουλος έβλεπε εφιάλτη ότι κάποιος μου σήκωνε το φερμουάρ και έλεγε “Και άμα μας δει ο άντρας σου” και έλεγα “Ο άντρας μου είναι ηλίθιος”. Με πάει ο άντρας μου στο γύρισμα γρήγορα και λέει “Μιας και είμαι εδώ, το χέρι θα είμαι εγώ”. Και είμαι εγώ την πρώτη μέρα του γάμου να λέω “Ο άντρας μου είναι ηλίθιος”. Έχει πάρει απόφαση ότι έχει μπλέξει με το τρελοκομείο. Δεν έχει σχέση με τον χώρο. Είναι ένας έξυπνος άνθρωπος που το αντιμετωπίζει με χιούμορ», είπε η Ρένια Λουιζίδου.

Δείτε όλη την απολαυστική συνέντευξη στο βίντεο:

Διαβάστε επίσης:

Τώρα Μαζί: Μία πολύ έντονη συναισθηματικά στιγμή βίωσαν η Ευλαμπία Ρέβη και ο Σπύρος Χαριτάτος σήμερα 26 Νοέμβρη, όταν η δημοσιογράφος μίλησε για την κακοποίηση και τον σχολικό εκφοβισμό που υπέστη σε νεαρή ηλικία.

«Κάναμε μία κουβέντα με την Ευλαμπία εκτός αέρα και της λέω ότι πρέπει να σπάμε τη σιωπή αλλά φοβόμαστε πλέον σε ποιους να μιλήσουμε, κάποιοι παραφυλάνε στη γωνία για να το χρησιμοποιήσουν εναντίον σου. Χθες ήθελες να μοιραστείς συγκεκριμένα πράγματα που μου τα εκμυστηρεύτηκες και με συγκλόνισαν» είπε αρχικά ο δημοσιογράφος στην Ευλαμπία Ρέβη η οποία πήρε τον λόγο λέγοντας:

«Αμφιταλαντεύτηκα πάρα πολύ όταν ανέβασα το συγκεκριμένο σποτάκι στο Facebook, έχω γράψει και ένα κείμενο αναλυτικά. Θέλεις να το πω και στην τηλεόραση; ΟΚ… Είχαμε αλλάξει σχολικό περιβάλλον στα 8 και ήταν πολύ δύσκολο το πρώτο διάστημα. Μου έκαναν bullying για τα κιλά μου, επειδή ήμουν καλή μαθήτρια και αγοροκόριτσο. Υπάρχει ένα τραγούδι που όταν το ακούω ακόμα και σήμερα μου φέρνει στο μυαλό αυτές τις αναμνήσεις».

Τότε είχε έρθει η ώρα για τον Σπύρο Χαριτάτο να κάνει προσωπικές εξομολογήσεις, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σε ευχαριστώ που το κάνεις δημόσια με τη δική μου προτροπή. Έχω κι εγώ κάτι παρόμοιο που το πάλεψα μέσα μου για χρόνια. Ήμουν το σημείο αναφοράς των συμμαθητών μου, ο δάσκαλος απέφευγε να μου μιλήσει ή μου έριχνε περισσότερο ξύλο – μιλάμε για ξύλο – από τους άλλους όταν έκανα μία σκανδαλιά, επειδή ήταν διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων από τον πατέρα μου και επειδή ήμουν παιδί χωρισμένων γονιών».

Η Ευλαμπία Ρέβη από την πλευρά της τόνισε: «Τα παιδιά για να εκφράσουν κάτι άσχημο προς ένα άλλο παιδί σημαίνει πως ή το σπίτι τους δεν είναι καλό ή ο περίγυρός τους είναι κακοποιητικός και είναι πληγωμένα παιδιά»

«Έπρεπε να το συζητάω περισσότερο με τον εαυτό μου, γι’ αυτό σου είπα συγχαρητήρια την προηγούμενη βδομάδα που είπες ότι έχεις κάνει ψυχοθεραπεία. Αν έκανα κι εγώ ψυχοθεραπεία – πού να έλεγες τότε για ψυχολόγους; – θα το είχα σβήσει από μέσα μου πολύ πιο νωρίς» τόνισε από την πλευρά του ο Σπύρος Χαριτάτος.

Χθες, η Ευλαμπία Ρέβη, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook:

«Μιας και η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στη βία κατά των γυναικών να σας πω ότι μπορεί να πέρασε ας πούμε δεκαετία, να «ήταν μία στιγμή, ένα χτύπημα», αλλά από τότε ξύπνησα μια ημέρα και όλα σταμάτησαν να είναι όπως πριν. Μέσα από αυτό πάλι κράτησα το αισιόδοξο: μπορεί να έχω ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς χωρίς να σε πονά το κεφάλι κι ο αυχένας (επί 24ωρου βάσεως, 365 ημέρες τον χρόνο), μπορεί ο πόνος πια να έχει φτάσει στην πλάτη και οι σπασμοί κάποιες φορές να είναι συνέχεις, αλλά δεν είναι όλες οι ημέρες το ίδιο. Άλλες πονά λιγότερο, άλλες περισσότερο και ακόμα δεν κρίνεται αναπόφευκτο το χειρουργείο. Πώς το βλέπω όταν το επίπεδο πόνου χτυπά κόκκινο; Ως μια υπενθύμιση: να κατεβάζω ταχύτητα, να κάνω ενδοσκόπηση, να αγχώνομαι λιγότερο, να με αγαπώ περισσότερο, να λέω «όχι», να μην ξοδεύομαι σε ανθρώπους που δεν αξίζουν και κυρίως να φεύγω από όλα όσα δεν μου «χωράνε». Είπαμε, όμως, έχουμε όλοι μας μπροστά μας πολλή δουλειά…»