Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: «Τελικά δεν θέλω να με λένε Αίθρα»
Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου παραχώρησε μια από τις πιο αληθινές και βαθιά εξομολογητικές συνεντεύξεις της, στην Πένυ Καβέτσου και στο «Καλημέρα είπαμε;».
Με μια διάθεση άκρως ειλικρινή, μίλησε για κεφάλαια της ζωής της που άλλοτε την διαμόρφωσαν, άλλοτε την πλήγωσαν, αλλά τελικά την οδήγησαν στη γυναίκα που είναι σήμερα.
Για την επιλογή του ονόματος «Αίθρα» είπε: «Έχω μια παρόρμηση ως Μαρία Ελένη, έλεγα ότι θέλω να με λένε Αίθρα αλλά τελικά δεν θέλω. Μ’ αρέσει να με λένε και Αίθρα, μου αρέσει να με λένε και Μαρία Ελένη», δήλωσε αρχικά.
«Σίγουρα η παιδική μου ηλικία δεν ήταν η συνηθισμένη, ήταν έντονα χρόνια, αλλά τι θα πει συνηθισμένη ζωή. Ο καθένας στη δική του οικογένεια ζει τη δική του πραγματικότητα. Μικρή χαιρόμουν πολύ την έντονη ζωή, μου άρεσε. Βέβαια έμενα πολύ μόνη μου, αυτό έχει και τα κάτω του», δήλωσε η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου για να συμπληρώσει: «Η ζωή μου όλη ήταν μέσα σε ένα καμαρίνι, έχω μεγαλώσει μες στα καμαρίνια, δεν ξέρω πώς είναι να μην σε ξέρουν».
Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου για τα MME, τις ουσίες και τη Ζωή Λάσκαρη
Δεν απέφυγε ούτε τα δύσκολα κεφάλαια της ζωής της, όπως τα δημοσιεύματα της εποχής. «Όταν ήμουν μικρότερη μπορεί να με ενοχλούσαν ορισμένα πράγματα που έλεγε ο Τύπος για τους γονείς μου, επειδή έκαναν έντονη ζωή. Εννοείται ότι σε επηρεάζει ως παιδί».
Για την απεξάρτησή της είπε: «Έφτασα στον πάτο για να απεξαρτηθώ από τις ουσίες… Στα 25 μού γύρισε, είδα τι γίνεται και είπα “αλλάζω τώρα τη ζωή μου, ειδάλλως θα μείνω στάσιμη και αυτό θα καταλήξει”. Όλα αυτά προέρχονται από την οικογένεια, όλοι κάτι θα κάνουμε, σπάνια να μην κάνει κάποιος κάτι. Τα σταμάτησα από εσωτερική ανάγκη να με θεραπεύσω».
«Κανένας δεν μπορεί να σε θεραπεύσει με το ζόρι. Πρέπει να πιάσεις πάτο». Δεν έκρυψε ότι οι γονείς της δεν γνώριζαν όλες τις λεπτομέρειες τότε. «Ο πατέρας μου δεν είχε ιδέα, του τα είπα όταν σταμάτησα».
Κλείνοντας αναφέρθηκε στη Ζωή Λάσκαρη. «Όταν πέθανε η μητέρα μου, η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες… Μια ζωή θα υπάρχει αυτό το κενό». Με λόγια γεμάτα αγάπη και θαυμασμό μίλησε για τη γυναίκα που τη σημάδεψε όσο κανείς. «Μου λείπουν οι συζητήσεις μας, το γέλιο της, η αγκαλιά της, η μυρωδιά της, το χιούμορ και το δέσιμο που είχαμε. Καταλαβαινόμασταν με ένα βλέμμα».
